VRIENDEN

Het is vanzelfsprekend dat je vriendschappen met de lokale bevolking sluit, wanneer je tweemaal per jaar op vakantie gaat naar hetzelfde land en daarbij dan ook nog probeert de individuele mensen naar beste vermogen te helpen. De meeste vriendschappen die hieronder staan vermeld, dateren van midden of eind jaren negentig van de vorige eeuw en zijn in de loop der tijd alleen maar verstevigd. Mijn vrouw en ik hebben daardoor eerder het gevoel dat wij op bezoek komen bij familie dan bij ‘verre vrienden’ en gaandeweg zijn onze Gambiaantjes ons op hun beurt ook zo gaan beschouwen…

‘ONZE KINDEREN’

De eerste kennismaking met ‘onze kinderen’ op het strand was in 1995. Door de verkoop van fruit en pinda’s, kwamen ze regelmatig bij onze ligbedjes en dat is in de loop der tijd uitgegroeid tot een blijvende vriendschap. Ze waren destijds allemaal ongeveer 9 of 10 jaar, behalve ‘Mickey’, die 7 was. Nog altijd behoren de kinderen van toen – die inmiddels volwassen zijn – tot de vriendengroep. Ze wonen niet ver van het hotel in Kotu [kootoe] waar wij altijd verblijven, namelijk in Serrekunda en Sanchaba Garage [santjaba]. En hoewel ze nu allemaal volwassen zijn, blijven we hen beschouwen als onze kinderen. Zij staan uitgebreid beschreven in hoofdstuk 5.2 van mijn Gambiaboeken.
De eerste vier van onze kinderen in de indeling links bovenaan deze pagina zijn allemaal analfabeet of daar akelig dicht tegenaan. Zij zouden wat ons betreft destijds ook best op onze kosten naar school hebben mogen gaan, maar zij waren thuis onmisbaar voor hetzij centjes, hetzij huishoudelijk werk of beide.
De laatste drie van onze kinderen in het rijtje hiernaast zijn wél geschoold! Zij waren ten eerste in de gelukkige omstandigheid dat zij thuis niet onmisbaar waren en ten tweede dat wij nét op tijd in hun leven verschenen voor het betalen van hun schoolgeld voor de middelbare school. Waren wij bijvoorbeeld pas voor het eerst naar Gambia gegaan in 1999, dan was dat voor het betalen van hun scholing te laat geweest en hadden zij dus de boot gemist!
De afspraak die mijn vrouw en ik met alle kinderen hebben die wij kunnen laten studeren, is dat wij hun scholing enkel en alleen zullen betalen op voorwaarde dat zij hun uiterste best doen om ook zélf hun toekomstperspectief te verbeteren. Omdat wij rotsvast geloven in structurele hulp, helpen wij uitsluitend diegenen die ook zichzelf willen helpen. Dat wil zeggen dat slechte of niet- aantoonbare resultaten automatisch inhoudt dat ons sponsorkraantje met directe ingang, onherroepelijk én definitief wordt dichtgedraaid!
Omdat in een ontwikkelingsland naar school gaan een privilege is en door studenten veel meer dan bij ons in Nederland wordt gezien als een investering in je eigen toekomst, hebben onze ‘Europesecentenstudenten’ alleen maar goede resultaten behaald. Het succesvol doorlopen van de middelbare school is al een hele prestatie volgens Gambiaanse standaard en als je daar dan nog eens een vervolgopleiding achteraan kunt gaan doen, dan behoor je echt tot de ‘happy few’. Er zijn in het hele land slechts een paar duizend leerlingen voor wie dit grootse goed is weggelegd…!

Comments are closed.